Afgebroken

Een klaproos
schiet op in het veld
pril groeiend en hunkerend naar de zon
zoals ook onze liefde groeide
Maar een klaproos is teer..
zoals ook onze liefde

Een gebroken klaproos
zoals ook onze liefde.
De blaadjes worden door de wind geplukt:
ik houd van je… ik houd niet van je….
tenslotte blijft alleen de steel over.
En ‘het lot’ is beslist.
In die steel
zie ik mezelf
Geen leven meer
Geen emotie meer.
Alleen maar de steel
en in elk verlept blaadje
zie ik een deel van mij waardeloze ik
weerspiegeld in stukjes
afgebroken

Nutteloos
’n geknakte surrogaatbloem
Goed voor de vuilnisbak
zo voel ik mij
Mijn hart
Mijn eigenwaarde
Mijn ik
Het is allemaal
afgebroken

Nu wacht ik
op God die mij weer helen kan
Die mij heeft gevormd en gekneed
En nieuw leven zaait.
Het geknakte riet breekt hij niet af….

Mattheus 12:20