Een klaproos
schiet op in het veld
pril groeiend en hunkerend naar de zon
zoals ook onze liefde groeide
Maar een klaproos is teer..
zoals ook onze liefde
Een gebroken klaproos
zoals ook onze liefde.
De blaadjes worden door de wind geplukt:
ik houd van je… ik houd niet van je….
tenslotte blijft alleen de steel over.
En ‘het lot’ is beslist.
In die steel
zie ik mezelf
Geen leven meer
Geen emotie meer.
Alleen maar de steel
en in elk verlept blaadje
zie ik een deel van mij waardeloze ik
weerspiegeld in stukjes
afgebroken
Nutteloos
’n geknakte surrogaatbloem
Goed voor de vuilnisbak
zo voel ik mij
Mijn hart
Mijn eigenwaarde
Mijn ik
Het is allemaal
afgebroken
Nu wacht ik
op God die mij weer helen kan
Die mij heeft gevormd en gekneed
En nieuw leven zaait.
Het geknakte riet breekt hij niet af….
Mattheus 12:20
Hier zit ik dan
Alleen en alweer
Opnieuw gestrand Geen verweer
tegen het merkteken dat ik met me mee sleep
Het merkteken van de pijn
Diep in mijn ziel gebrand.
Een merkteken
niet voor even
niet voor altijd
maar voor het leven.
Het litteken blijft
Hoezeer ook vergeven,
het blijft een strijd.
Vergeven is niet vergeten
Bevrijding lost niet alles op.de herinnering komt terug
en zet mijn wereld op z’n kop.
Hoewel door de doop
mijn naam is gezuiverd
een merkteken op mijn voorhoofd gezet,
mijn verleden blijft
een stempel op mijn leven drukken.
Mijzelf kwellend
en niet in staat me los te rukken.
van het zeer
diep geworteld
in mijn wezen,
in mijn zijn,
in mijn hart.
Draag mij als een zegel op je hart,als een zegel op je arm.Sterk als de dood is de liefde,beklemmend als het dodenrijk de hartstocht.
Hooglied 8:6
De liefde is een vlammend vuur,een laaiende vlam.
