You are a Beautyful pearl...

Welkom voor iedereen die dit voor het eerst leest! Maar ook voor mijzelf is dit de eerste keer. Een eerste ontmoeting met blogspot. Na hyves en facebook nu weer iets nieuws. Eindelijk een eigen site waar ik mijn verhaal kwijt kan. En je bent niet verplicht om het te lezen, net zomin als ik ben om te schrijven, het is immers een ont-moeting..
Misschien haak je wel gelijk na de eerste keer af. Want mijn blogs zullen vooral gaan over mijn leven met mijzelf in allerlei situaties, soms op een wat humoristische of cynische manier.  Maar de bedoeling van mijn 'Beautyfullpearlblogspot'' is vooral mensen te laten ontmoeten met God. Ik schrijf over  mijn leven met God, en ook soms het strijden daarmee. Ik ben namelijk sinds gisteren tot 'bekering gekomen' zoals de meesten dat zeggen. Ik noem het zelf liever: een overgave aan God. Ik was al christen sinds ik klein was, het is er bij mij met de paplepel ingegoten. Ik ben hervormd wat de kerkklok slaat. Maar Jezus als mijn persoonlijke Redder en al dat 'zweverige gedoe,' dat wilde er bij mij niet in. Toch knaagde er ergens iets.... een leegte.. en een angst: waar ga ik naartoe na dit leven? Herkenbaar, of wil je er niet over nadenken? Vlucht je weg in je drukke leven, pleziertjes, seks? Ik wel hoor.
Ik heb tot nu toe een turbulent leven gehad. Ben met 2 studies gekapt, en heb op verschillende plekken gewoond, waarbij ik in 1 huis door mijn huurbaas ben misbruikt. Op een gegeven moment kwam mijn leven zo in een dieptepunt dat ik zelfmoord pleegde. Althans, dat probeerde ik, maar ik kwam met een overdosis in het ziekenhuis terecht. Met de botte ziekenhuismessen en een ontsnapping aan het infuus probeerde ik het nog een keer, maar tevergeefs. God wilde mij nog niet laten sterven, en ergens durfde ik ook niet te sterven, uit angst om voor de grote 'Macht' te moeten staan.
Na verschillende opnames en therapieeen en nogmaals een zelfmoordpoging woon ik nu begeleid en werk ik nu met veel plezier bij een kringloopwinkel waar ik de communicatie doe. Ondertussen heb ik me weer tot de kerk gewend, ik speel er zelfs gitaar, maar toch bleef mijn hart vrij koud, uit angst om de touwtjes die ik eindelijk weer in handen had, opnieuw uit handen te geven. Wel groeide mijn verlangen, ik wil binnenkort ook op koor omdat ik door muziek wel mijn gevoel kwijt kan.. Ook deed ik belijdeniscathechisatie met mijn toenmalige vriend, maar meer omdat ik er ook 'bij' wilde horen en men dat van me verwachtte... maar belijdenis doen... dat was nog een stap te ver.
Hoewel ik dit nu allemaal heel nuchter vertel, komen er natuurlijk een hoop emoties bij kijken. Maar door alles wat ik meegemaakt heb ben ik vrij nuchter geworden.. Het geloven in de 'donderslag bij heldere hemel' temidden in een kerk wanneer de prediker je oproept om naar voren te komen om je leven aan Jezus te geven, daar deed ik niet aan. Kwas wel jaloers hoor, dat anderen dat wel hadden, maar na tevergeefs bidden geloofde ik er voor mezelf niet meer in.
Tot gisteren. Geen joelende kerk, geen bliksemschicht uit de lucht, nee gewoon simpel bij mij thuis op de bank met mijn laptop. Ik was aan het googlen op christelijke singlereizen en keek eens bij de reisleiders. Een van die reisleiders bleek een eigen website te hebben, dus klikte ik op haar website.  Zo kwam ik op een uitzending van Nederland zingt, waar ik normaal gesproken een hekel aan heb, omdat mijn ouders het vroeger altijd keken op zaterdagavond als ik net die leuke film wilde zien. En orgel en samenzang is nu ook niet echt mijn genre. Maar goed, ik was benieuwd naar die reisleidster, dus ik klikte het aan en kreeg een interview te zien met haar waarom ze geloofde. Ze kwam uit de gereformeerde gemeente, en ze vertelde dat ze  altijd moeite had om te geloven dat het geloof ook voor haar was. Vaak voelde ze zich of te hoogmoedig, of te angstig... ze vond het moeilijk de touwtjes in handen te geven en te zien wat God met haar leven wilde. Dat herkende ik natuurlijk gelijk. Het raakte me enorm, want deze vrouw is nu een boeiende spreker en coach van jonge studenten op zoek naar hun talent. Maar het was vooral de meditatie die me de tranen over mijn wangen deed stromen.. Er werd in die uitzending een meditatie gehouden over 1 johannes 4: 17-19. Ik citeer even vanaf vers 16:  Wie in de liefde blijft, blijft in God, en God blijft in hem.

17 Zo is de liefde bij ons werkelijkheid geworden, en daardoor kunnen we op de dag van het oordeel vol vertrouwen zijn, want hoewel wij nog in deze wereld zijn, zijn we als Jezus. 18 De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden. 19 Wij hebben lief omdat God ons het eerst heeft liefgehad.

 Ben ik nu een Jesusfreak geworden? Niet echt, ik vind het nog steeds doodeng, en soms denk ik nog steeds: het is allemaal te mooi om waar te zijn. Het kan echt niet, het is veel te ongelofelijk... Maar dat ik bekeerd ben doordat ik mijn vakantie wilde gaan boeken... is dat ook niet ongelofelijk om het als toeval te verklaren??! Normaal klik ik nooit door, en zeker niet op zo'n laat tijdstip. Ik geloof dat  dat God op zo'n manier wil werken, via een reiswebsite nota bene! De wonderen zijn de wereld nog niet uit... en ik ook niet!!:) Ik mag nu belijdenis doen, niet omdat ik zo goed ben, maar omdat Hij goed is! Ookal ben ik soms nog onzeker van mijzelf, ik weet nu dat mijn leven zin heeft en dat ik wil leven, leven voor Hem. I am a beautyfull pearl... (and so are you) in Gods hand!